W połowie XVI wieku dobra białostockie, poprzez mariaż Katarzyny Wołłowiczówny, trafiły do rąk rodu Wiesiołowiskich. Wiesiołowscy związani byli z dworem królowej Bony i Zygmunta Augusta. Dzięki bliskości królewskiego dworca w Knyszynie i twierdzy tykocińskiej, wszelkie nowinki bardzo szybko dochodziły do Białegostoku. Około 1570 roku na Podlasiu, za sprawą dworu królewskiego, upowszechnił się zwyczaj budowania murowanych dworów-kamienic. Tendencji tej poddał się również Piotr Wiesiołowski Młodszy, syn Katarzyny, który był twórcą białostockiej rezydencji. Piotr Wiesiołowski sprowadził do Białegostoku Joba Preytfusa zwanego też Bretfusem, budowniczego zamku tykocińskiego i królewskiego dworca w Knyszynie. Pod jego kierownictwem powstaje murowana, dwukondygnacyjna kamienica zwana też zamkiem, której mury tkwią dotychczas w środkowej części pałacu. Obiekt zwrócony był elewacją główną na południowy-zachód, tyłem do rzeki Białej. Zgodnie z ówczesnymi tendencjami, obronna budowla posiadała gotycko-renesansowe formy architektoniczne. Do dzisiaj zachowały się elementy gotyckich sklepień oraz odkryte okienko piwniczne od strony dzisiejszej elewacji ogrodowej.

 

oprac. Magdalena Grassmann